["Medical Anthropology Quarterly, EarlyView. ", "\nAbstract\nAntibiotic use surged during COVID‐19 despite it being a viral illness, heightening global concerns about antimicrobial resistance (AMR). In Türkiye ‐ where antibiotic consumption and AMR were already high ‐ this paradox exposed longstanding tensions between policy and practice. Türkiye has adopted World Health Organization guidelines promoting the “rational” (akılcı) use of antibiotics, yet everyday healthcare encounters reveal how these reforms are translated, negotiated and reinterpreted. Drawing on fieldwork in Istanbul, this article shows how local expectations of antibiotics as symbols of care and professional competence shape prescription and use. Rather than aligning practice with policy, stewardship reforms are absorbed into existing moral and relational norms, reinforcing rather than transforming existing dynamics of care. Global stewardship attempts, as they filter through local systems, understandings and situated priorities, are vernacularized in ways that diverge from their original intentions ‐ redistributing accountability without addressing the structural conditions that shape antibiotic use.\n\nÖzet\nCOVID‐19 viral bir hastalık olmasına rağmen pandemi sürecinde antibiyotik kullanımı ciddi ölçüde arttı; bu durum antimikrobiyal direnç (AMD) konusundaki küresel kaygıları çoğalttı. Antibiyotik tüketiminin ve AMD oranlarının zaten yüksek olduğu Türkiye'de ise bu çelişki, reformlar ile günlük pratikler arasındaki köklü gerilimleri açığa çıkarıyor. Türkiye, Dünya Sağlık Örgütü'nün antibiyotiklerin “akılcı” kullanımını teşvik eden kılavuzlarını benimsemiş olsa da bu reformlar günlük hayatta tekrar yorumlanıp dönüştürülüyor. İstanbul'da yürütülen saha araştırmasına dayanan bu makale, antibiyotiklerin sağlık hizmetinin ve mesleki yetkinliğin bir simgesi olarak görüldüğünü ve bu algının reçete yazma ile kullanım alışkanlıklarını doğrudan şekillendirdiğini gösteriyor. Antibiyotik reformları yerleşik normlara uyarlanıyor; küresel girişimler yerel koşullarla buluştuğunda asıl amacından uzaklaşarak yapısal sorunları çözmek yerine sorumluluğu bireylere yüklüyor.\n"]